سلام به همه دوستانی که محبتشون پایدار تر از همیشه روشنی بخش باریکه گذرگاه بی مروتی ماست و صفای قدمشون طراوت دهنده زرذی برگ های پاییزی دلمونه...

در این چند صباحی که قلم از دستم در رفت و زنگار زمان بر من چیره شد جامانده از همه جا به کلبه خالی از خویش بازگشتم 

به هر جهت و به قول یکی از دوستان  مقدار قابل ملاحظه ای بی مقداریم و با خویش جز از طریق عکس ها نسبتی نداریم تا می توانیم نا توانیم و پیش از طرح در صورت مساله در می مانیم این هم لط روز گار بود نسبت به ما...

[ ٥ دی ۱۳۸٩ ] [ ٥:٤٤ ‎ب.ظ ] [ محسن ناهید ]