شنیده بود ضامن آهوست و حامی دلهای غریب؛ پس با خود دلی غریب و پرالتهاب آورده بود؛ همچون کبوتری بی تاب سراز پا نمی شناخت. میگفت سعادتی است آسمانی و حلاوتی که شیرینی‌آن ‌را در نعمت های‌ زمینی  نمی توان یافت تشبیه زیبایی به کاربرد حریم رضوی قطعه ای از بهشت. اشاره به ضریح می کند و می گوید حالا که ازاین فیض برخوردارم و در هوای بهشت تنفس می کنم، حالا که آسمانی ام حالا که ....

رو به سوی  ضریح می کنم «السلام علیک ایها الامام الرئوف» روی که  می چرخانم نشسته کنار پنجره فولاد زیارت نامه می خواند؛ تازه می فهمم که حکایت، حکایت دلدادگی است قصه؛ قصه شوراست و عشق و نمی توان به این سادگی به قلم آورد.تنها می‌شود به‌تماشا ایستاد که لحظه، لحظه آسمانی و عشق؛ عشقی است.جاودان..

 

[ ۱٦ مهر ۱۳٩٠ ] [ ٢:٤٢ ‎ب.ظ ] [ محسن ناهید ]