ارزو دارم میان ابرها                                کلبه ای سازم پر از گلبرگها

خاک را با اشک دیده گل کنم                    با همین گل کلبه ای بر پا کنم

کلبه ام خلوتگه من با خدا                        پاک و طاهر گشتن و دور از خطا

نفس را زندانی دل میکنم                         روح و جان را با نفس نو می کنم

با وضویم صیقل دل میکنم                         عشق را من با خدا معنی کنم

در رکوعم در سجودم با خدا                       با غمی از روی شرم و از حیا    

گریه زاری اشک ریزی میکنم                     از خدایم عذر خواهی میکنم...

                                                   محسن ناهید یکشنبه ١۵ اذر ساعت یک بامداد 

 

[ ۱٤ آذر ۱۳۸۸ ] [ ۱۱:٥٢ ‎ب.ظ ] [ محسن ناهید ]