این روز ها سفر یک دوست به مقصد خدا ارزش فراموش شده داشته های گران بهایم را یاد آور شد، داشته های معنوی که لذت وجودی آنها آرامش بخش وجود است، داشته هایی مثل پدر، مثل مادر، مثل خواهر، مثل برادر، مثل دوست و مثل

این روز ها برای رهایی از اسارت آسمان ابری دل ، دل به داشته هایم گذاشتم تا در کنار آنها خنده های محبت رو بر دل غم دیده تجربه کنم

این روزها یاد گرفتم که معادله زندگی نه غصه خوردن برای نداشته هاست و نه شاد بودن برای داشته ها، زیرا دنیا تنها ایستگاهیست برای گذشتن، برای تعیین مقصد، برای ... و خوش به سعادت آنها که سوار بر قطار عمر به مقصد خدا در حرکتند

و سپاس از همه داشته هایی که این روزها به هر نحوی در این دنیای مجازی آرامش و صبر را مهمان کلبه حقیرانه من کردند

 

[ ۱٧ تیر ۱۳۸٩ ] [ ٧:۳٩ ‎ب.ظ ] [ محسن ناهید ]